บนเส้นทางทัวร์เกิดเป็นคำสารภาพ This Is Lorelei ปล่อยอัลบั้ม 《The Singer in My Band》

ตลอดหนึ่งเดือนเต็มของทัวร์ยุโรป Nate Amos ขึ้นเวทีทั้งๆ ที่เส้นประสาทถูกกดทับและหัวเข่าแพลง ก่อนหน้านั้นเขายังเคยขึ้นแสดงทั้งที่กำลังอาหารเป็นพิษ โดยมีถังอาเจียนวางไว้ข้างเวที — การแสดงครั้งนั้นเป็นเพียงครั้งเดียวในทัวร์นั้นที่ได้ค่าตัวเกิน 150 ดอลลาร์ "คุณก็แค่ต้องฝ่าฟันให้ผ่านไปให้ได้" เขาบอกกับ The FADER "มันเหมือนกับการเป็นโจรสลัด บทต้องเดินต่อไป"

ชีวิตประจำวันที่ต้องฝ่าฟันบนถนนแบบนี้เอง คือที่มาของอัลบั้มใหม่ 《The Singer in My Band》 อัลบั้มนี้วางจำหน่ายผ่าน Matador อย่างเป็นทางการในวันที่ 11 กันยายน เป็นผลงานล่าสุดของ Amos ในนาม This Is Lorelei และยังเป็นอัลบั้มแรกของ "ยุคใหม่" ของเขา — ปีหนึ่งที่ต้องใช้เวลาหลายเดือนอยู่บนท้องถนน ห่างไกลจากโลกใบเล็กในอดีตที่เขาสามารถมุดตัวเข้าไปแต่งเพลงในสตูดิโอของตัวเองได้ทุกเมื่อ

เส้นทางดนตรีของ Amos เองก็ไม่เดินตามแบบแผนใดๆ ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาปล่อยผลงานหลายสิบโปรเจกต์บน Bandcamp ทั้ง drone เสียงรบกวน คอลลาจอิเล็กทรอนิกส์ ทำมาหมดแล้ว จนเขาบรรยายว่าตัวเองก้าวเข้าสู่บทบาท "นักแต่งเพลง" "ด้วยวิธีที่กลับหัวกลับหางโดยสิ้นเชิง" — นำสัญชาตญาณเชิงทดลองที่สั่งสมมาไปใช้กับรูปแบบเพลงพื้นฐานที่สุด เขายังเป็นสมาชิกคนหนึ่งของ Water From Your Eyes ด้วย

《Box for Buddy, Box for Star》ในปี 2024 คือผลงานที่ทำให้เขาแจ้งเกิด ด้วยลีลาการเขียนตรงไปตรงมาแต่แฝงอารมณ์ขัน จัดการกับประเด็นการติดสารเสพติดและความโดดเดี่ยว เขียนในสไตล์ที่ใกล้เคียงกับบันทึกประจำวัน อัลบั้มรุ่นดีลักซ์ยังรวมเพลงที่ Hayley Williams, MJ Lenderman, Waxahatchee นำไปคัฟเวอร์ด้วย "นี่แหละคือความฝันของการแต่งเพลง — คุณอยากให้เพลงเหล่านี้ออกไปมีชีวิตของตัวเอง" Amos กล่าว และเสริมว่า "ถ้าอัลบั้มนั้นไม่ได้รับความสนใจแม้เพียงเล็กน้อยในตอนนั้น เพลงเหล่านี้ก็คงเป็นแค่อีกสิบเพลงในกองเพลงที่ผมเคยแต่งไว้และไม่ค่อยได้นึกถึงอีกแล้ว"

《The Singer in My Band》 จึงมีวิธีการเขียนที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง จังหวะการแต่งเพลงแบบรวดเร็วและเข้มข้นในอดีตแทบไม่มีให้เห็นในอัลบั้มนี้ — มันค่อยๆ สะสมขึ้นมาอย่างช้าๆ ในช่วงเวลาว่างระหว่างทัวร์ Amos เรียกเพลงใหม่เหล่านี้ว่า "เรื่องสั้น" ซึ่งมีตัวละครอย่าง Joey, Bobby, Billy, Genevieve, Sarah, Buddy ปรากฏขึ้นมาแทนที่ลีลาอัตชีวประวัติแบบเปลือยเปล่าในอัลบั้มก่อนหน้า เขาอธิบายว่าการใช้ชื่อคนหรือชื่อสถานที่ที่เจาะจง เป็นวิธี "บังคับให้ผู้ฟังเริ่มจินตนาการเรื่องราวเอง" แต่ความคิดของเขาเองเกี่ยวกับตัวละครเหล่านี้จะไม่ถูกใส่ลงไปในเนื้อเพลง "พูดมากไปก็ทำลายความสนุกหมด"

สีสันแบบ bluegrass ในอัลบั้มนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นมาลอยๆ พ่อของ Amos เป็นนักดนตรี bluegrass และครั้งนี้ก็มาร่วมบันทึกเสียงด้วย "ตอนที่ผมทำเพลงอยู่แล้วรู้สึกว่าตรงนี้น่าจะต้องมีแบนโจ ผมก็ส่งไฟล์ให้พ่อ บอกเขาว่าตรงนี้ต้องมีโซโล่" Amos เล่าย้อน "พ่อคือคนเล่นแบนโจเก่งที่สุดเท่าที่ผมรู้จัก ผมไม่ต้องแนะนำอะไรเขาเลย เขารู้เองว่าผมต้องการอะไร" เขายอมรับว่าตัวเองไม่ใช่นักดนตรี bluegrass และไม่มีความอดทนพอที่จะฝึกเครื่องดนตรีชิ้นใดให้ถึงระดับเทคนิคขนาดนั้น แต่โครงสร้างที่แต่ละแนวเสียงใน bluegrass ทำหน้าที่ของตัวเองและประสานกันแน่นหนา ได้กลายเป็นวิธีพื้นฐานที่เขาใช้ทำความเข้าใจทำนองและการเรียบเรียงเพลงไปแล้ว

จังหวะการเขียนเพลงที่ช้าลง ทำให้ Amos เริ่มเข้มงวดกับ "อะไรคือเพลงที่ดี" มากขึ้น เขาเล่าว่าเมื่อก่อนสามารถปล่อยไอเดียทุกอย่างออกมาได้หมด ไม่ว่าจะดีหรือแย่ แต่ตอนนี้ต้องตัดสินใจล่วงหน้าว่าไอเดียไหน "ไม่มีทางไปรอด" แล้วฝังมันทิ้งไปเลย เขาอธิบายว่านี่คือสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง "บางทีคุณจะรู้สึกว่า ต่อให้ไอเดียนี้ไปต่อจนจบ ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็แค่ 'พอใช้ได้' เท่านั้นแหละ"

เมื่อพูดถึงอัลบั้มก่อนหน้าที่เผชิญหน้ากับประสบการณ์เลิกเหล้าตรงๆ Amos เผยว่าช่วงเวลานั้นจริงๆ แล้วเป็นหนึ่งในช่วงที่เขาเขียนเพลงและอัดเสียงได้มากที่สุด แต่เขาก็ยอมรับว่าหลังจากเลิกดื่มแล้ว วิธีที่เขาใช้เวลาทั้งหมดเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้ขยายความรายละเอียดของการเปลี่ยนแปลงนี้เพิ่มเติม