อุโมงค์เส้นหนึ่งถูกปิดมาเกือบ 50 ปีแล้ว นานกว่าอายุของคนดูงานหลายๆ คนเสียอีก Hirshhorn Museum and Sculpture Garden พิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บน National Mall กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เปิดตัวครั้งแรกในปี 1974 เดิมมีอุโมงค์ใต้ดินเชื่อมระหว่างตัวอาคารพิพิธภัณฑ์กับสวนประติมากรรมภายนอก แต่ต่อมาถูกปิดตาย ทำให้พื้นที่ระหว่างผู้ชมกับผลงานถูกตัดขาดออกเป็นสองส่วนมานานครึ่งศตวรรษ
คนที่รับหน้าที่เชื่อมพื้นที่ทั้งสองกลับเข้าด้วยกันในครั้งนี้คือ ฮิโรชิ ซูกิโมโตะ ศิลปินและสถาปนิกชาวญี่ปุ่นผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ออกแบบโถงต้อนรับของ Hirshhorn ใหม่ไปแล้ว รอบนี้เขารับงานที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมมาก คือการปรับปรุงครั้งใหญ่ที่สุดของพื้นที่ตั้งแต่สร้างพิพิธภัณฑ์ในปี 1974 ใช้เวลา 4 ปี งบประมาณ 68 ล้านดอลลาร์ เขาไม่ได้ล้มต้นแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ของ Gordon Bunshaft แต่คงโครงสร้างเดิมไว้ พร้อมเปิดอุโมงค์ใต้ดินที่ปิดมานานให้กลับมาใช้งานได้ ทำให้ทั้งตัวอาคารพิพิธภัณฑ์ ลานกลาง และสวนประติมากรรม เชื่อมต่อกันเป็นเส้นทางเดียวอย่างสมบูรณ์เป็นครั้งแรก
สวนประติมากรรมที่เปิดใหม่อีกครั้งในวันที่ 31 ตุลาคม มีพื้นที่ 1.3 เอเคอร์ ความสามารถในการจัดแสดงเพิ่มขึ้นจากเดิมจนรองรับประติมากรรมได้ถึง 60 ชิ้น เท่ากับพื้นที่เพิ่มขึ้นสองเท่าพร้อมผลงานที่มากขึ้นเป็นสองเท่าเช่นกัน แนวคิดการจัดวางก็ตรงไปตรงมา: ฝั่งหนึ่งคือคอลเลกชันคลาสสิกจาก Joseph Hirshhorn ผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ ซึ่งรวมชื่อที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในประวัติศาสตร์ประติมากรรมสมัยใหม่อย่าง Auguste Rodin, Alberto Giacometti, Barbara Hepworth และ Henry Moore อีกฝั่งคือผลงานร่วมสมัยจาก KAWS, Izumi Kato, Lauren Halsey และ Raven Halfmoon การจัดวางผลงานเก่าและใหม่บนสนามหญ้าเดียวกันไม่ใช่การให้ฝ่ายหนึ่งมาแทนอีกฝ่าย แต่เป็นความตั้งใจให้ภาษาทางประติมากรรมของทั้งสองยุคได้เผชิญหน้ากัน
