จากเพลงโบนัสทัวร์สู่อัลบั้มเต็ม: เบื้องหลังการกำเนิด 《Materia》 ของจูเลีย โฮลเตอร์

ในช่วงพักทัวร์ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูหนาวปี 2024 จูเลีย โฮลเตอร์ (Julia Holter) อยากมอบเพลงใหม่ให้วงของเธอ ตอนนั้นเธอกำลังทัวร์ผลงานชุดก่อน 《Something in the Room She Moves》 แต่ไม่อยากเล่นเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมาบนเวที เธอเลยไปขุดเดโมเก่าของตัวเองมา แล้วนั่งปะติดปะต่อใน Logic ดนตรีก็ผุดขึ้นมาแบบนั้นเอง

"ตอนแรกในหัวไม่ได้คิดจะทำอัลบั้มเลยสักนิด" โฮลเตอร์กล่าวในบทสัมภาษณ์ผ่านวิดีโอคอลกับ The FADER ที่บ้านของเธอในลอสแอนเจลิสเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม "ฉันแค่อยากทำเพลงนั้นให้เสร็จ แต่พอทำเสร็จ มันก็ทำให้ฉันอยากแต่งเพลงใหม่เพิ่มขึ้นอีก" ทีละเพลง บวกกับการซ้อมสดแบบอิมโพรไวส์กับวงของเธอ สุดท้ายก็รวมกันเป็นอัลบั้มเต็มที่รวบรวมงานบันทึกเสียงตั้งแต่ปี 2020 ถึง 2024 นั่นคือ 《Materia》

เพลงชื่ออัลบั้ม〈Materia〉: เริ่มจากทำนองสไตล์ Hildegard von Bingen

เพลงไตเติ้ลอัลบั้ม〈Materia〉จริงๆ แล้วมีอยู่ก่อนแล้ว เป็นเวอร์ชันที่ค่อนข้างเรียบง่ายใน 《Something in the Room She Moves》 โฮลเตอร์อธิบายว่าทำนองเพลงนี้มีการกระโดดของโน้ตแบบ Hildegard von Bingen โดยมีฮาร์โมนีแจ๊สรองรับอยู่ด้านล่าง "มีวัตถุดิบเยอะมาก สนุกมาก" เธอเลยอยากหาโอกาสนำมันกลับมาทำใหม่ด้วยวงเต็มรูปแบบ ครั้งนี้เธอดัดแปลงทำนองให้เป็นสองแนวเสียง ชวนเพื่อนอย่าง Jessika Kenney มาร้องคู่กับเธอ มือเบส Devra Hoff เล่นเบสไร้เฟรต มือคลาริเน็ต Chris Speed เข้ามาเป่าเสริมใน〈Materia 2〉ส่วนตัวเธอเองเล่นซินธ์ Yamaha CS-60 — องค์ประกอบเหล่านี้ล้วนเป็นเสียงที่ปรากฏต่อเนื่องอยู่ใน 《Something in the Room She Moves》 เช่นกัน

ต้นแบบของอีกเพลงหนึ่ง〈My Twin〉แท้จริงแล้วเป็นท่อนอิมโพรไวส์ที่บันทึกไว้เมื่อปี 2020 สำหรับอัลบั้มก่อนหน้า ซึ่งโฮลเตอร์เรียกมันว่า〈Fantasy〉ก่อนจะกลับมาปรากฏโฉมใหม่ในอัลบั้มนี้ เธอยังพูดถึง〈Sun Girl〉ในผลงานชุดก่อนที่เกิดจากวงทั้งหมดอิมโพรไวส์กันในคีย์ C เมเจอร์แบบแปลกๆ แล้วเธอค่อยนำมาแซมเปิลและเรียบเรียงใหม่ในภายหลัง ซึ่งเธอเองก็ยอมรับว่าไม่ค่อยได้ทำวิธีนี้บ่อยนัก

〈My Lost One〉เพลงที่แทบจะเทคเดียวจบ

โฮลเตอร์บอกว่าเพลงที่เธอทำเสร็จเร็วที่สุดในอัลบั้มนี้คือ〈My Lost One〉ซึ่งแทบจะบันทึกเสร็จในเทคเดียว เธอเปิดไฟล์โปรเจกต์ Logic เก่าที่มีเดโมของ 《Something in the Room She Moves》 ขึ้นมาอีกครั้งระหว่างบันทึกเพลง〈The Laugh is in the Eyes〉แล้วใช้เสียงกลอง MIDI เดียวกับที่ใช้ในเดโมนั้นมาทำจังหวะ จากนั้นก็เล่นออกมาแบบ "ปล่อยให้สมองว่างเปล่า" จนได้ต้นแบบของ〈My Lost One〉

เวลาในห้องอัดมีจำกัด วงจึงบันทึกเพลงนี้แบบเทคเดียวจบเกือบทั้งหมด โดยไม่ใช้เมโทรนอม จังหวะค่อยๆ เร่งขึ้นเองในช่วงท้ายตามความรู้สึกของมือกลอง Beth "การอัดเพลงที่ไม่ใช่แจ๊สกับวงทั้งวงแบบเทคเดียวจบ นี่เป็นครั้งแรกสำหรับฉันเลย" โฮลเตอร์กล่าว "ความรู้สึกดิบๆ ที่หลุดกรอบไปหน่อยแบบนั้นมันสนุกดี"

โฮลเตอร์มอง 《Materia》 เป็น "ภาคต่อ" ของ 《Something in the Room She Moves》 — ไม่ใช่การต่อเนื่องในแง่เสียงดนตรีโดยตั้งใจ แต่เป็นการขยายความในเชิงเจตนาของการสร้างสรรค์ วงเดียวกัน วัตถุดิบที่เหลือค้างชุดเดียวกัน และแรงขับเคลื่อนแบบเดียวกันในการขุดค้นและต่อยอด เธอเล่าว่าเคยเขียนเพลงคู่แบบ "Goddess Eyes I / II" หรือ "Maxim's I / II" มาก่อน แต่การทำทั้งอัลบั้มให้เป็นภาคต่อของอัลบั้มก่อนแบบนี้ ถือเป็นครั้งแรก

เมื่อพูดถึงการเปลี่ยนแปลงในแนวทางสร้างสรรค์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา โฮลท์บอกว่าวิธีการทำงานของเธอจริง ๆ แล้วไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ "วิธีจัดการกับความเป็นบทกวี" และเธอบอกว่า "ผ่านประสบการณ์ ทำให้รู้วิธีจับไอเดียได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น" เธอเรียนจบด้านการประพันธ์เพลงมาโดยตรง งานแรก ๆ ที่เขียนคือโน้ตเพลงไม่ใช่เพลง และเริ่มแต่งเพลงด้วยโปรแกรม DAW บนคอมพิวเตอร์ราวปี 2003-2004 ซึ่งเป็นยุคที่นักดนตรีที่ทำทั้งแต่งเพลง โปรดิวซ์ และเรียบเรียงเองยังมีไม่มากนัก