กลับบ้านตอนเที่ยงวันเสาร์หลังเลิกเรียน ท้องหิว กลิ่นอาหารลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน—ถ้าคุณยังจำบรรยากาศแบบนั้นได้ ก็คงเข้าใจน้ำเสียงที่คิตางาวะ เคอิ ใช้บรรยายครัวของตัวเอง "แบบโชวะเหรอ? มีคนพูดแบบนี้บ่อยเลย อาจเป็นเพราะใช้ไม้เยอะมั้ง ฉันชอบความอบอุ่นของสี พื้นผิว และสัมผัสแบบนั้น" เธอคือผู้ดูแล "Kitagawa Bakery" ที่ไม่มีหน้าร้าน ขนมปังจะขายเฉพาะที่บ้าน ร้านคู่สัญญา และตลาดนัดเท่านั้น ใช้แป้งสาลีจากแถบคิวชูตอนใต้ทำสูตรที่ไม่มีทั้งไข่และผลิตภัณฑ์นม
สตูดิโอแห่งนี้เดิมทีเป็นบ้านชั้นเดียวอายุกว่า 50 ปี ผู้รับผิดชอบการรีโนเวตคือสถาปนิกอิดะ โคอิจิ ผู้เคยออกแบบร้านที่ปรับปรุงจากบ้านไม้เก่าหลายแห่ง อย่าง "Kamoshika" และ "foodmood" คิตางาวะ เคอิ มีข้อเสนอเดียวสำหรับการปรับปรุงครั้งนี้ "ขอแค่ใช้งานได้สะดวกก็พอ แต่อย่าทำลายกลิ่นอายของบ้านเก่า"
พื้นใช้ไม้ลาวัน (ラワン材) ราคาประหยัด เคลือบใสเพียงชั้นเดียว ไม่แข็งแรงเหมือนพื้นไม้จริง เดินเท้าเปล่าแล้วกลับรู้สึกนุ่มนวล ที่นี่คือจุดที่เธอนวดแป้ง มือเปื้อนแป้งอยู่เป็นประจำ "สามารถเช็ดพื้นด้วยผ้าชื้นได้ตลอดเวลา ความสะดวกในการดูแลแบบนี้ฉันชอบมาก"
ตะกร้าสานไม้ไผ่และเถาคีวี่ที่ซื้อกลับมาทีละใบจากบ้านเกิดไอสึ ใช้เก็บช้อนส้อม ผ้าลินิน ผัก และของแห้งต่างๆ ทำให้ในครัวมีกลิ่นอายร้านมิงเงย์เก่าแก่ลอยอยู่ — แต่ก็ไม่ได้เอียงไปทางนั้นทั้งหมด การมีอยู่ของเตาแก๊ส Harman และโต๊ะทำงานสแตนเลส ดึงภาพรวมกลับมาสู่ความคมเฉียบ สองพื้นผิวที่ดูเหมือนจะตรงข้ามกัน แท้จริงแล้วชี้ไปที่สิ่งเดียวกัน คือความคิดถึงอดีต และความมั่นคงหนักแน่น คิตางาวะ เคอิ บอกว่านี่คือรูปลักษณ์ของขนมปัง "Kitagawa Bakery" เองเช่นกัน
หน้าต่างบานใหญ่ที่รับแสงธรรมชาติเต็มที่ กระจกลายตารางจากเครื่องเรือนเก่า ล้วนยังคงร่องรอยของยุคโชวะเอาไว้ กำแพงกระเบื้องเรียบในครัวถูกทาสีเขียวสดชื่น ฝีมือของสามีเธอเอง — ผู้ซึ่งเป็นรุ่นพี่บนเส้นทางการทำขนมปังของเธอด้วย ที่นี่ยังเป็นสถานที่ที่เธอกับลูกสาว โยจัง พูดคุยกันเป็นประจำ ชีวิตประจำวันของครอบครัวสามคน ดำเนินไปรอบโต๊ะทำงานที่เปื้อนแป้งโต๊ะนี้
