สิ่งที่ทำให้อัลบั้มนี้ยืนหยัดได้จริงๆ คือการเลือกใช้ภาพพจน์ ไม่ว่าจะเป็น blockbuster DVD ที่ปรากฏใน〈Big Wheels〉หรือก้อนหินที่「งอกมือออกมาเข้าหากัน」ใน〈Coyote〉ล้วนเป็นภาพเรียบง่ายในชีวิตประจำวันที่ถูกเลือกมาอย่างตั้งใจ เพื่อบรรจุความกังวลใจที่พูดไม่ออกในช่วงต้นของวัยผู้ใหญ่ ทางวงเองก็พูดในบทสัมภาษณ์กับ NME ว่าชีวิตใหม่แบบนี้ 「ไม่เคยแน่นอนจริง ไม่เคยเป็นจริงอย่างแท้จริง」ด้วยเหตุนี้ในอัลบั้มจึงเขียนตรงๆ ว่า「We are a worried age」
เพลงปิดท้ายอัลบั้ม〈You Could Have Died There On The Dancefloor〉เผยความกังวลใจนี้ออกมาตรงๆ ว่า「I am everything but perfect / But I'm trying」ประโยคนี้แทบจะใช้เป็นจุดยืนของทั้งอัลบั้มได้เลย — ไม่ได้มุ่งขัดเกลาเสียงให้ไร้ที่ติ แต่ปล่อยให้มันหายใจอย่างเป็นธรรมชาติในช่วงเวลานั้นๆ ในยุคที่ทุกคนถูกคาดหวังให้ 「ใช้ชีวิตให้เข้าใจตัวเอง」 ความจริงใจแบบไม่แสร้งทำเป็นเข้าใจนี้ กลับเป็นสิ่งที่ debut album ควรจะเป็น
