ผลงานส่วนใหญ่ที่พูดถึง "การออกแบบใหม่จากวัสดุรีไซเคิล" มักเริ่มต้นด้วยการขัดรอยต่อ ฟองอากาศ และความแตกต่างของสี ให้เนียนจนราวกับไม่เคยถูกทิ้งมาก่อน แต่ Ninefold: A Distributed Resonant Field ทำตรงกันข้าม ความแตกต่างของความโปร่งแสงที่เกิดจากการผสมเม็ด PLA รีไซเคิลแล้วนำมาพิมพ์ใหม่ พื้นผิวที่สลับไปมาระหว่างความด้านและความใส รวมถึงลวดลายที่ซ้อนทับเป็นชั้นๆ ทั้งหมดนี้ถูกปล่อยไว้บนพื้นผิว ไม่ถูกขัดออก เพราะสิ่งที่ผลงานชิ้นนี้ต้องการสื่อ คือกระบวนการที่วัสดุถูกทิ้งแล้วถูกหล่อหลอมกลับมาเป็นรูปทรงใหม่นั่นเอง
ผลงานติดตั้งชิ้นนี้เป็นความร่วมมือระหว่างสถาปนิก Hyojin Kwon (ผู้ก่อตั้งสตูดิโอ Pre- and Post-) นักเพอร์คัชชัน/นักแต่งเพลง/ศิลปินมัลติมีเดีย Jeremy Muller และสถาปนิกผู้เป็นนักวิจัยด้านวัสดุ Misri Patel วัตถุดิบคือเศษ PLA ที่ถูกทิ้งจากการพิมพ์ในห้องแล็บ ถูกนำมาบดเป็นเม็ด ผสมกับวัสดุใหม่ แล้วพิมพ์ขึ้นใหม่เป็นวัตถุขนาดใหญ่ 9 ชิ้น ผ่านกระบวนการผลิตแบบ pellet-based additive manufacturing ในสเกลใหญ่ การแบ่งงานของทั้งสามคนก็สะท้อนถึงลักษณะเฉพาะของผลงานนี้เอง มันไม่ใช่แค่ประติมากรรมธรรมดา และก็ไม่ใช่แค่งานติดตั้งเสียงธรรมดา แต่เป็นการทำงานพร้อมกันของเรขาคณิตทางสถาปัตยกรรม การปรับจูนเสียง และการวิจัยวัสดุ ทั้งสามสายพร้อมกัน
เก้าวัตถุ เก้าความถี่
วัตถุทั้งเก้าชิ้นนี้ไม่ใช่สำเนาเก้าชิ้นจากแม่พิมพ์เดียวกัน ทีมงานใช้อัลกอริทึม reaction-diffusion เพื่อสร้างรูปทรง ให้ตัวโครงสร้างขยาย หด บิด และพับตัวเอง ผลลัพธ์ที่ได้คือบางชิ้นเป็นเสาสูงเรียว บางชิ้นคอดตรงกลางแล้วขยายออกเป็นห้องกำทอนที่ปลายทั้งสองด้าน แต่ละชิ้นมีสัดส่วนและการจัดวางที่ไม่เหมือนกัน ที่สำคัญกว่านั้นคือแต่ละชิ้นถูกปรับจูนให้ตรงกับความถี่เฉพาะในสเปกตรัมฮาร์โมนิก ทำหน้าที่เป็นตัวกำทอนเสียงจริงๆ ไม่ใช่แค่เครื่องประดับ เมื่อนำวัตถุทั้งเก้าชิ้นมาจัดเรียงเป็นแถวสามคูณสาม แหล่งกำเนิดเสียงก็ไม่ได้รวมศูนย์อยู่ที่ลำโพงหรือจุดใดจุดหนึ่งอีกต่อไป แต่กระจายอยู่ทั่วทั้งพื้นที่ เมื่อผู้ชมเดินไปยังตำแหน่งต่างๆ ชุดเสียงกำทอนที่ได้ยิน แสงและความสัมพันธ์เชิงเรขาคณิตที่เห็นก็จะเปลี่ยนไปด้วย นั่นหมายความว่าประสบการณ์ของแต่ละคนที่เดินออกจากนิทรรศการนี้จะไม่มีทางเหมือนกันเลย
